من به این جور برخورد مریضهایم عادت دارم. البته بیشتر مسن تر ها و جوان تر ها کمتر. بعضی ها انتظار دارند که وقتی وارد اورژانس یک کلینیک خصوصی می شوند یک آقای شیک و خوش تیپ عینکی که البته زیاد جوان نباشد  و نخواهد سر مریضی آنها اوسا شود را پشت میز ببینند. بعد که می آیند و  می بینند یک دختر جوان نه چندان درشت جثه به عنوان پزشک منتظرشان است احتمالا مقداری به بخت بدشان لعنت می فرستند و مقداری هم غصه پول ویزیتشان را می خورند و بعد هم در حالیکه احتمالا توی دلشان می گویند جهنم و ضرر دیگه چیکار کنم نمیشه که برگشت با یک قیافه یخ بسته در حالیکه زیر چشمی مرا ور انداز می کنند می نشینند. یخ خیلی هایشان بعد ار صحبت و شرح حال و معاینه باز می شود اما بعضی ها تا آخرش همان جوری غیر قابل دسترس می مانند  و دست آخر هم زیر لبی یک خیلی ممنون می گویند و سریع از مطب خارج می شوند . خوب کاریشان نمی شود کرد. برای بعضی ها واقعا جنسیت پزشک و قد و قواره اش می تواند خیلی اطمینان بخش باشد و گاهی حتی تاثیر گذارتر تر از نحوه طبابتش.

خلاصه اینکه این دو تا بیچاره هم گیر من افتاده بودند ! یکیشان کنار من روی صندلی بیمار و آن دیگری هم روبرویم نشست. به پسر کناری ام که قاعدتا بیمار می بایست او  می بود مشکلش را پرسیدم.  یک مقدار روی در و دیوار چشم گرداند و در حالیکه لبخند محو شرمناکی روی صورتش بود  به دوستش اشاره کرد و گفت :" خانوم دکتر این دوست من یه ساله ازدواج کرده و قبلا هیچ مشکلی نداشت اما الان دو ماهی میشه که ناتوانی جنسی پیدا کرده ، دکتر نمی اومد من آوردمش البته به سختی"

توی دلم گفتم : ای بد شانس حالا هم که دکتر خانم به تورت خورده !  از پسر در مورد سابقه بیماریها، سابقه تروما (ضربه) ، مصرف الکل، رژیم غذایی، علایم دیابت هر چند که به سنش نمی خورد، علایم مشکلات تیرویید ،مصرف داروها ، استرس اخیر و.. سوال کردم. همه چیز طبیعی بود

حالا باید سوال اصلی را می پرسیدم یعنی اصلا همان اول باید می پرسیدم که در کدام قسمت نزدیکی مشکل دارید؟ میل جنسی کم شده یا errection مشکل دارد یا ejaculation ؟ اگر می خواستم از اصطلاحات علمی استفاده کنم شاید زیاد سخت نبود اما مساله این بود که باید به زبان عامیانه می پرسیدم  که آن هم خیلی برایم سخت بود. خواستم به مریض بگویم بروید متخصص اورولوژی اما  دیدم خیلی ضایع است با چهار تا سوال سر و ته ویزیت را هم بیاورم و هزینه مراجعه به متخصص را هم روی دستشان بگذارم . باید می پرسیدم آیا نعوظهای شبانه شما مشکل دارد یا  طبیعی است که این هم باز برایم سخت بود. توی این فکرها بودم که پسر کناری ام گفت البته خانوم دکتر این جوری که من گفته سر انزالش مشکل داره. که زود میشه و اینا... آخی ! انگار فکرم را خوانده بود. یک معاینه عصبی از مریض کردم که اختلالات عصبی را میس نکنم و بعد هم  برایشان شرح دادم که درمان اصلی در این جور حالات روان درمانی است  و اصلاح روشهای نزدیکی که خوب آن هم زشت بود من برایشان تو ضیح دهم !!!!

تنها توصیه مفیدی که به بیمار کردم این بود که از کاندوم استفاده کند و از ارتباط جنسی در مواقع استرس ، خستگی و تنشهای عاطفی جلو گیری کند. اگر بر طرف نشد به اورولوژیست مراجعه کند.

بعد از رفتنشان فکر کردم که چقدر حرف زدن از این مقوله برای ما سخت است و حتی یکبار که یکی از پرستارهای خانم کلینیک می خواست به من بگوید که هیچ لذتی از ارتباط جنسی اش نمی برد کلی قبلش از من عذر خواهی کرد. حتی خود من که پزشک هستم نمی توانم راحت و واضح با بیمارانم حرف بزنم. درست است که این مریضها را می توان به  روانپزشک و اورولوژیست و یا خواندن کتابهایی که در این موضوع نوشته شده ارجاع داد اما این دلیل نمی شود که بیماری را که در این لحظه از من راهنمایی می خواهد بی جواب بگذارم. خیلی هایشان ممکن است به دلایل مختلف مثل هزینه یا شرم ویا...دیگر به پزشک مراجعه نکنند و مدتها با این وضعیت و استرسهای روحی آن سر کنند. و جالب اینجاست که مریضهای این چنینی اصلا کم نیستند. من که پزشک خانم هستم تا به حال چندین مورد این طوری داشته ام و متاسفم که باید اعتراف کنم هیچ کدامشان را آن جور که باید و شاید راهنمایی نکرده ام. به هر حال بخش بزرگی از مشکل بر می گردد به نادیده گرفتن مبحث بزرگی به نام آموزش جنسی در جامعه. . که من نمی دانم کی و از کجا شروع خواهد شد. و کی زمانی خواهد رسید که فرد مبتلا به انزال زودرس مثل یک گناهکار اتاق پزشک را ترک نکند و خانمی بعد از چهار سال زندگی زناشویی تازه بیاید و بگوید چه کار کند که کمی به سکس متمایل تر شود...